فلاورجان پیشینهای کهن دارد و آثار بهدستآمده نشان میدهد که این منطقه از اواخر هزاره پنجم تا اوایل هزاره چهارم پیش از میلاد مسکونی بوده است. در دوران تاریخی، بهویژه پس از شکلگیری تمدنهای فلات مرکزی ایران، دشت حاصلخیز فلاورجان به دلیل عبور رودخانه زایندهرود، محل سکونت و کشاورزی بوده است. در دورههای اسلامی نیز این شهر با نام «پلورگان» شناخته میشده و به سبب وجود پل تاریخی بر زایندهرود اهمیت ارتباطی داشته است. در سدههای میانی، بهویژه دوره ایلخانی و صفوی، فلاورجان رونق بیشتری یافت و بناهای مهمی مانند مسجد جامع اشترجان، آرامگاه پیر بکران و پلهای تاریخی در همین دوران ساخته شدند. از آن زمان تاکنون، این شهر بهعنوان یکی از مراکز کهن فرهنگی، مذهبی و کشاورزی حاشیه زایندهرود جایگاه ویژهای در تاریخ اصفهان داشته است.
